Hey Gidi Fethiye… Kumluova’nın Unutulmayan Muhtarı Yusuf Karaca
Hey Gidi Fethiye… Kumluova’nın Unutulmayan Muhtarı Yusuf Karaca
Kimi insanlar vardır, bu dünyadan geçip giderken ardında servet değil, insanların gönlünde biriktirdiği sevgiyi bırakır. Kimi insanlar vardır, adı anıldığında önce makamı değil, yaptığı iyilikler, yardım ettiği insanlar ve güzel hatıraları hatırlanır. İşte eski Kumluova’nın muhtarı Yusuf Karaca da o güzel insanlardan biriydi. 19 Temmuz 1960 tarihinde Mustafa Kaynak’tan muhtarlık görevini devralan Yusuf Karaca, hayırseverliği, yardımseverliği ve insan sevgisiyle Kumluova’nın hafızasında yer etti. Eşi Melahat Karaca ile birlikte Mustafa, Alim, Meryem ve Hörü adlarında dört evlat yetiştiren Yusuf Karaca’nın hikâyesi, bugün orijinal fotoğrafı, imzası ve tarihî muhtarlık belgeleriyle yeniden gün yüzüne çıkıyor.
Yusuf Karaca Kimdir? Eski Kumluova’nın Hatırlanan İsimlerinden Biri
Hey gidi Fethiye… Hey gidi eski Kumluova…
Bir zamanlar yolların bugünkü gibi olmadığı, herkesin birbirini tanıdığı, komşuluğun yalnızca yan yana oturmak değil, birbirinin derdine ortak olmak anlamına geldiği yıllar…
Eşen Ovası’nın bereketli topraklarında, alın teriyle hayatını kazanan insanların yaşadığı o güzel günler…
İşte o yıllarda Kumluova’da yaşayan, köyüne muhtarlık yapan, insanların yardımına koşan ve hayırseverliğiyle hatırlanan isimlerden biri Yusuf Karaca idi.
Mustafa oğlu Yusuf Karaca, dönemin idari yapısına göre Muğla’nın Fethiye ilçesine bağlı Eşen nahiyesinin Kumluova köyünde yaşamış ve köy muhtarlığı görevini üstlenmişti.
Onu anlatırken yalnızca eski bir muhtardan söz etmek yeterli değil.
Çünkü Yusuf Karaca’nın hayatında ailesinin, köyünün, komşularının ve yardımsever kişiliğinin de önemli bir yeri vardı.
Onun hikâyesi, bir köy yöneticisinin hayatından çok daha fazlasını anlatıyor.
Bir babanın, bir eşin, bir hayırseverin ve yaşadığı topraklarla bütünleşmiş bir insanın hikâyesini…
Çünkü bazı insanlar görevleri sona erdiğinde unutulur, bazılarıysa yıllar geçse de geride bıraktığı iyiliklerle yaşamaya devam eder.
19 Temmuz 1960: Yusuf Karaca Muhtarlık Görevini Mustafa Kaynak’tan Devraldı
Takvimler 19 Temmuz 1960 tarihini gösteriyordu.
Kumluova henüz bir belediye değildi. Köy hayatının kendine özgü düzeni içinde insanlar geçimlerini sağlamaya, ailelerini büyütmeye ve günlük yaşamın güçlüklerini aşmaya çalışıyordu.
İşte o gün Kumluova’nın yerel yönetim tarihinde önemli bir görev değişimi yaşandı.
Yusuf Karaca, Mustafa Kaynak’tan muhtarlık görevini devralarak Kumluova köyünün yönetiminde sorumluluk üstlendi.
Bu tarih, Yusuf Karaca’nın muhtarlık hayatının başlangıcıydı.
O yıllarda köy muhtarlığı bugünkü imkânlarla yürütülen bir görev değildi.
Köyün ortak ihtiyaçları, resmî yazışmaları, vatandaşların talepleri ve günlük hayatın pek çok sorunu muhtarlığın sorumlulukları arasındaydı.
Muhtar, devletle köylü arasında önemli bir bağlantıydı.
Bir vatandaşın resmî işi olduğunda, köyün ortak bir ihtiyacı ortaya çıktığında ya da ilgili kurumlara bir talep iletilmesi gerektiğinde muhtarlık önemli bir görev üstleniyordu.
Yusuf Karaca da böyle bir dönemde Kumluova’nın muhtarlığını yapmaya başladı.
Onun için bu görev, yalnızca bir unvan taşımaktan ibaret değildi.
Köyün insanlarıyla aynı hayatı paylaşmak, onların ihtiyaçlarını dinlemek ve köy yönetiminin sorumluluğunu üstlenmek demekti.
19 Temmuz 1960 günü başlayan bu muhtarlık yolculuğunun izleri, yıllar sonra karşımıza çıkan sararmış resmî defterlerde yaşamaya devam ediyor.
1963 Yılındaki Muhtarlık Seçiminde 141 Oy Aldı
Yusuf Karaca’nın muhtarlık geçmişine ilişkin en kıymetli kaynaklardan biri, günümüze kadar korunmuş orijinal köy muhtarlık defteridir.
Yılların izini taşıyan bu defterlerde Yusuf Karaca’nın adı, baba adı, muhtarlık görevi, seçim bilgileri ve imzası bulunuyor.
1960 yılında muhtarlık görevini Mustafa Kaynak’tan devralan Yusuf Karaca’nın adı, 1963 yılındaki seçim kayıtlarında da karşımıza çıkıyor.
Muhtarlık defterinde 1963 yılındaki seçimde Yusuf Karaca’nın 141 oy aldığı kayıtlı.
Defterde seçim tarihi 12 Kasım 1963, göreve başlama tarihi ise 22 Kasım 1963 olarak okunuyor.
Bu kayıtlar, onun 1960 yılında başlayan muhtarlık hayatının sonraki dönemine ışık tutuyor.
Bugün bir defterde gördüğümüz tarihler ve rakamlar, o yıllarda yaşanmış gerçek bir köy hayatının izlerini taşıyor.
Bir zamanlar köylülerin oy kullandığı, muhtarların görev üstlendiği, resmî evrakların elle doldurulduğu yıllar…
Köy halkının kendi yönetimini belirlediği o günlerin üzerinden onlarca yıl geçti.
Ama Yusuf Karaca’nın adı hâlâ aynı defterin satırlarında duruyor.
Bir zamanlar Kumluova’nın yönetiminde görev üstlenen Yusuf Karaca’nın muhtarlık geçmişi, bugün artık köyün tarihî hafızasının bir parçası.
Köyün Derdini Kendi Derdi Bilen Bir Muhtar
Eski köy yaşamında muhtarlık, yalnızca resmî belgelerin imzalandığı bir görev değildi.
Köyün sorunları, ihtiyaçları ve ortak meseleleri muhtarın günlük hayatının önemli bir bölümünü oluşturuyordu.
O yıllarda köylülerin başvurabileceği kurumlar bugünkü kadar kolay ulaşılabilir değildi.
Birçok konuda muhtarın yol göstermesi, ilgili makamlara başvurması veya köy halkının taleplerini iletmesi gerekiyordu.
Yusuf Karaca da böylesine sorumluluk gerektiren bir dönemde Kumluova’nın muhtarlığını üstlendi.
Ancak onun hayatını anlamlı kılan yalnızca yaptığı resmî görev değildi.
Yusuf Karaca, insanlara yardım etmeyi seven, ihtiyaç sahipleriyle ilgilenen, hayırseverliğiyle anılan bir kişiliğe sahipti.
Onu tanıyanların ve ailesinin aktardığı hatıralarda, yardımseverliği özellikle öne çıkıyor.
Bir muhtar için insanların güvenini kazanmak önemliydi. Bir insan içinse yıllar sonra bile iyilikle hatırlanmak belki de bundan daha kıymetliydi.
Yusuf Karaca’nın hikâyesinde bu iki özellik bir araya geliyor.
Hem Kumluova’nın yönetiminde görev üstlenmiş bir muhtar hem de yardımseverliğiyle hatırlanan bir insan…
Hayırseverliğiyle Gönüllerde Yer Eden Yusuf Karaca
Bazı insanların zenginliği malıyla, mülküyle ölçülür.
Bazılarının zenginliği ise gönlündedir.
Yusuf Karaca, hayırseverliği ve çevresindeki insanlara gösterdiği ilgiyle hatırlanan bir isimdi.
Ailesinin anlattığına göre ihtiyaç sahiplerine yardım etmeyi seven, elinden geldiğince insanlara destek olan, çevresindeki insanların sıkıntılarına duyarsız kalmayan bir insandı.
Onun için önemli olan, yardım bekleyen bir insanın ihtiyacına karşılık verebilmekti.
Eski köy yaşamında bunun anlamı çok büyüktü.
Çünkü o yıllarda hayat kolay değildi.
İnsanlar geçimlerini sağlamak, çocuklarını yetiştirmek ve hayatın zorluklarını aşmak için büyük emek veriyordu.
Böyle dönemlerde uzatılan bir yardım eli, gösterilen bir yakınlık ya da yapılan bir iyilik, insanların hafızasında uzun yıllar yaşayabiliyordu.
Yusuf Karaca’nın yardımsever kişiliğinin hatırlanması da bu yüzden kıymetli.
İyilik bazen bir insanın derdini dinlemektir. Bazen bir ihtiyacını karşılamak, bazen de en zor gününde onun yanında olabilmektir.
Ve bazen insan, yaptıklarını anlatmadan da ardında güzel izler bırakır.
Yusuf Karaca’nın hayatında hayırseverliğin önemli bir yere sahip olması, onun yalnızca muhtarlık görevini değil, insani yönünü de hatırlamamızı sağlıyor.
Bugün onun ismini anlatırken önce insanlığından söz etmek istememizin sebebi de bu.
Çünkü makamlar geçicidir.
Görevler sona erer.
Ama insanlara yapılan iyiliklerin hatırası, yıllar sonra bile yaşamaya devam edebilir.
Melahat Karaca ile Kurduğu Yuva ve Dört Evladı
Yusuf Karaca’nın hayatının en önemli parçalarından biri ailesiydi.
Eşi Melahat Karaca ile birlikte kurduğu yuvada dört evlat yetiştirdi.
Mustafa Karaca, Alim Karaca, Meryem Karaca ve Hörü Karaca…
Bu dört isim, Yusuf ve Melahat Karaca’nın aile hikâyesinin sonraki kuşağını oluşturuyor.
Bir yanda köy muhtarlığının sorumlulukları, diğer yanda ailesi, çocukları ve günlük hayatın mücadelesi…
Yusuf Karaca’nın hayatını yalnızca muhtarlık defterlerinden ibaret görmek mümkün değil.
Çünkü o, aynı zamanda bir eşti.
Dört evladın babasıydı.
Bir ailenin büyüğüydü.
Bugün onun siyah beyaz fotoğrafına baktığımızda yalnızca Kumluova’nın eski muhtarını görmüyoruz.
Mustafa’nın, Alim’in, Meryem’in ve Hörü’nün babasını da görüyoruz.
Bir evin geçmişini, bir ailenin hatıralarını, çocukların büyüdüğü yılları ve geride kalmış nice yaşanmışlığı düşünüyoruz.
Zaman geçiyor.
Çocuklar büyüyor.
Aileler genişliyor.
Eski evlerin yerini yenileri alıyor.
Ama insanın anne ve babasına ait bir fotoğrafı gördüğünde hissettikleri kolay kolay değişmiyor.
Çünkü bir baba, yalnızca yaşadığı yıllarda değil, evlatlarının hatıralarında da yaşamaya devam eder.
Yusuf ve Melahat Karaca’nın hayatı, Kumluova’nın yerel tarihi kadar bir ailenin kuşaklar boyunca taşınan hikâyesinin de parçasıdır.
Mustafa, Alim, Meryem ve Hörü Karaca’ya Kalan En Büyük Miras
Bir insanın geride bıraktığı miras yalnızca sahip olduğu mal varlığıyla ölçülmez.
Bazen bir babanın evlatlarına bıraktığı en değerli miras, insanların gönlünde güzel anılan bir isimdir.
Yusuf Karaca’nın hayatını bugün yeniden hatırlarken dört çocuğunun adını da aynı özenle anmak gerekiyor.
Mustafa Karaca…
Alim Karaca…
Meryem Karaca…
Hörü Karaca…
Her biri Yusuf ve Melahat Karaca’nın aile tarihinin ayrılmaz bir parçasıdır.
Yusuf Karaca’nın hayırseverliği ve insanlara yardım etme anlayışı, onun kişiliğini anlatan önemli değerler arasındadır.
Bir insanın evlatlarına bırakabileceği en güzel hatıralardan biri de ardında iyilikle anılan bir isim bırakmasıdır.
Bazen babadan kalan eski bir fotoğraf saklanır.
Bazen onun kullandığı bir eşya…
Bazen bir defterin sayfasında duran el yazısı…
Bazen de babasını tanımış insanların anlattığı güzel hatıralar…
Yusuf Karaca’nın hikâyesinde de bugün bütün bunları düşündüren kıymetli bir geçmiş bulunuyor.
Baba Kumluova Muhtarıydı, Oğlu Belediye Başkanı Oldu
Yusuf Karaca’nın hayat hikâyesinin yerel tarih açısından dikkat çekici yönlerinden biri, oğlu Alim Karaca’nın da yıllar sonra yerel yönetimde görev üstlenmiş olmasıdır.
Yusuf Karaca, 19 Temmuz 1960 tarihinde Kumluova köyünün muhtarlık görevini devralmıştı.
Aradan yıllar geçti.
Kumluova büyüdü, değişti ve 1998 yılında belediye statüsüne kavuştu.
2009 yılına gelindiğinde ise Yusuf Karaca’nın oğlu Alim Karaca, Kumluova Belediye Başkanı oldu.
Alim Karaca, 2009–2014 yılları arasında Kumluova Belediye Başkanlığı görevini yürüttü.
Daha sonra 31 Mart 2019 yerel seçimlerinde Fethiye Belediye Başkanı seçildi.
31 Mart 2024 yerel seçimlerinde de yeniden aynı göreve seçildi.
Bir zamanlar Kumluova’nın köy muhtarı olan bir baba…
Yıllar sonra aynı yerleşim yerinin belediye başkanı olan bir oğul…
Ardından Fethiye Belediye Başkanlığına uzanan bir yerel yönetim yolculuğu…
Bu kronoloji, aynı ailenin iki farklı kuşakta Kumluova ve Fethiye’nin yerel yönetim tarihinde görev aldığını gösteriyor.
Ancak Yusuf Karaca’nın hayatını yalnızca oğlu Alim Karaca’nın görevleriyle değerlendirmek eksik kalır.
Çünkü onun kendi hayatı, muhtarlık geçmişi, dört evladı ve yardımseverliği başlı başına anlatılmayı hak eden bir hikâyedir.
Melahat Karaca’nın Hafızalarda Kalan Sözleri
Yusuf Karaca’nın eşi Melahat Karaca da aile tarihinin unutulmaması gereken isimlerinden biriydi.
Yıllar sonra, 2009 yılında Celal Bozkurt’un hazırladığı Nereden Nereye programında, o dönem Kumluova Belediye Başkanı olan oğlu Alim Karaca hakkında konuşmuştu.
Bir annenin evladıyla gurur duyduğunu anlatırken söylediği sözlerden biri, yıllar sonra yeniden hatırlandı:
“Bize değil, memlekete hizmet etsin.”
Bir annenin evladına ilişkin dile getirdiği bu cümle, kamu hizmetine verdiği önemi anlatan bir hatıra olarak kaldı.
Melahat Karaca, 4 Mart 2025 tarihinde hayatını kaybetti ve Kumluova’da son yolculuğuna uğurlandı.
Bugün Yusuf ve Melahat Karaca’nın isimlerini birlikte anarken, onların dört evladıyla kurdukları ailenin geçmişini de hatırlıyoruz.
Eski Kumluova‘nın bir ailesi…
Bir muhtar baba…
Bir anne…
Ve dört evlat…
Aslında her ailenin geçmişinde bir köyün, bir mahallenin, bir memleketin tarihi saklıdır.
Kumluova Köyünden Bugünün Seydikemer’ine
Yusuf Karaca’nın muhtarlık yaptığı yıllarda Kumluova, Fethiye ilçesine bağlı bir köydü.
Bugün Seydikemer ilçesinin mahallelerinden biri olan Kumluova, yıllar içinde önemli idari değişiklikler yaşadı.
Eski adı Buğuzoğlu olan Kumluova, Eşen Ovası’ndaki yerleşim geçmişiyle bölgenin önemli tarım merkezlerinden biri hâline geldi.
4 Kasım 1998 tarihinde belediye teşkilatına kavuştu.
1999–2009 yılları arasında Ramazan Kaynak, 2009–2014 yılları arasında ise Alim Karaca belediye başkanlığı görevini yürüttü.
2014 yılında yürürlüğe giren yeni idari düzenlemeyle Kumluova, Seydikemer ilçesine bağlı mahalle statüsüne geçti.
Köyden beldeye, beldeden mahalleye uzanan bu süreçte çok şey değişti.
Yollar değişti.
Evler değişti.
Kuşaklar değişti.
Ama Kumluova’nın geçmişinde görev yapmış insanların isimleri eski resmî kayıtlarda yaşamaya devam etti.
Yusuf Karaca da bu isimlerden biriydi.
30 Aralık 1963: Yusuf Karaca’nın Orijinal İmzası
Bugün Yusuf Karaca’nın hikâyesini özel kılan en önemli ayrıntılardan biri, orijinal muhtarlık belgelerinin günümüze kadar korunmuş olmasıdır.
Elimizde bulunan 30 Aralık 1963 tarihli Muhtar ve İhtiyar Meclisi Azaları İmza ve Mühür Tatbik Kâğıdı, onun köy muhtarlığını belgeleyen tarihî evraklardan biridir.
Belgede Yusuf Karaca’nın adı, muhtarlık görevi ve kendi eliyle attığı orijinal imzası bulunmaktadır.
Aynı belgede dönemin öğretmeni, köy imamı ve ihtiyar meclisi üyelerinin isimleriyle imzaları da yer almaktadır.
Yıllar önce Kumluova’nın resmî işlemlerinde kullanılan bu evrak, bugün köyün geçmişine ışık tutan bir arşiv belgesine dönüşmüş durumda.
Düşünsenize…
Bir muhtar, 1963 yılında bir kâğıdın üzerine imzasını atıyor.
O gün belki sıradan bir resmî işlem olarak görülen o imza, yıllar sonra bir insanın hayat hikâyesinin en kıymetli hatıralarından biri oluyor.
Aradan onlarca yıl geçiyor.
Kumluova değişiyor.
İnsanlar büyüyor, kuşaklar birbirini takip ediyor.
Ama Yusuf Karaca’nın imzası, sararmış bir belgenin üzerinde bugüne kadar ulaşıyor.
Bir zamanlar köy muhtarlığının resmî işlemlerinde kullanılan o imza, bugün bir babanın, bir muhtarın ve bir hayırsever insanın hatırasını taşıyor.
İşte yerel tarih bazen böyle küçücük ayrıntılarda saklıdır.
Bir isimde…
Bir mühürde…
Bir tarihte…
Ve yıllara meydan okuyan bir imzada…
Sararmış Bir Defter, Siyah Beyaz Bir Fotoğraf ve Koca Bir Ömür
Yusuf Karaca’nın eski siyah beyaz fotoğrafı, bugün onu geçmişten günümüze taşıyan en özel hatıralardan biri.
Çizgili ceketi, ciddi bakışları, gür saçları ve bıyığıyla objektife bakarken çekilmiş bir fotoğraf…
Bir fotoğraf karesi…
Arkasında ise koca bir hayat.
Bugün o fotoğrafa baktığımızda yalnızca geçmişte yaşamış bir insanın yüzünü görmüyoruz.
Kumluova’nın eski yıllarını düşünüyoruz.
O yılların köy yaşamını…
İnsanların alın terini…
Komşulukları, aileleri ve geride kalan hatıraları…
Eski fotoğrafların insana hissettirdiği duygu da tam olarak budur.
Bazen tek bir fotoğraf, sayfalarca yazının anlatamadığı duyguları anlatır.
Bir yüz…
Bir bakış…
Bir çift göz…
Ve artık geri getirilemeyecek yıllar…
Yusuf Karaca’nın fotoğrafı ile tarihî muhtarlık belgelerinin bir araya gelmesi, Kumluova’nın geçmişine dair son derece kıymetli bir arşiv oluşturuyor.
Belki bu fotoğrafı gören eski Kumluovalıların hafızasında unutulmuş hatıralar yeniden canlanacak.
Belki aile büyüklerinden Yusuf Karaca’nın adını duymuş insanlar, geçmişte yaşananları yeniden anlatacak.
Belki onun yardımseverliğine ilişkin başka hikâyeler de gün yüzüne çıkacak.
Çünkü geçmiş yalnızca belgelerde değil, insanların hafızasında da yaşamaya devam eder.
Eski İnsanların En Güzel Tarafı: Gönül Zenginliği
Yusuf Karaca gibi isimleri anlatırken aslında yalnızca bir kişiyi değil, bir dönemi de anlatıyoruz.
O eski yıllarda insanlar birbirlerinin hayatına daha yakından tanıklık ederdi.
Komşular birbirlerinin sevinçlerini paylaşır, sıkıntılı zamanlarda dayanışma içinde olmaya çalışırdı.
Bir ailenin yaşadığı zorluk, bir komşunun hastalığı veya köyün ortak ihtiyacı, diğer insanların da meselesi hâline gelebilirdi.
Yardımseverliğiyle hatırlanan Yusuf Karaca’nın hayatı, o yılların dayanışma kültürünü anlamak bakımından da önem taşıyor.
İnsanlara karşılık beklemeden yardım etmek…
Eldeki imkânları paylaşmak…
İhtiyaç sahibine sırt çevirmemek…
Bir insanın gönlünü kazanmayı kıymetli görmek…
Bugün belki de geçmişten en çok özlediğimiz değerlerden bazıları bunlar.
İnsan bazen büyük işler yapmadan da büyük izler bırakabilir.
Bir gönül almakla…
Bir ihtiyaç sahibine yardımcı olmakla…
Bir insanın sıkıntısını dinlemekle…
Ve en önemlisi, başkasının derdine kayıtsız kalmamakla…
Yusuf Karaca’nın hatırlanan yardımseverliği, böyle bir insanlık anlayışını anlatıyor.
Yusuf Karaca Neden Unutulmamalı?
Çünkü bir yerin tarihi yalnızca önemli olaylardan, seçimlerden, binalardan ve resmî kayıtlardan oluşmaz.
O tarihi meydana getiren insanlar vardır.
Köyünün yönetiminde görev üstlenen muhtarlar…
Emek veren çiftçiler…
Çocuk yetiştiren anne ve babalar…
İnsanlara yardım eden hayırseverler…
Ve yaşadığı çevrede güzel hatıralar bırakan nice isim…
Yusuf Karaca, Kumluova’nın geçmişindeki bu insanlardan biridir.
Bugün onun muhtarlık kayıtlarını incelemek, geçmişte görev üstlenmiş bir insanın yaşamını yeniden hatırlamak anlamına geliyor.
Dört evladının ismini anmak, aile hikâyesinin unutulmamasına katkı sağlıyor.
Fotoğrafını ve orijinal imzasını gelecek nesillere taşımak ise o yıllardan kalan somut hatıraları koruyor.
Bugünün çocukları ve gençleri bir gün bu arşivlere baktığında, Kumluova’da kimlerin yaşadığını, kimlerin görev yaptığını ve ailelerinin nasıl bir geçmişten geldiğini öğrenebilmeli.
İşte Hey Gidi Fethiye’nin dijital hafıza anlayışı da tam olarak bunu amaçlıyor.
Hey Gidi Yusuf Karaca… İyilikle Anılmak Ne Güzel
Zaman geçiyor…
Eski köy yollarının yerini yenileri alıyor.
Evler değişiyor, insanlar büyüyor, nesiller birbirini takip ediyor.
Ama bazı hatıralar zamana yenilmiyor.
Yusuf Karaca’nın hikâyesi de bunlardan biri.
Bir zamanlar Kumluova’nın muhtarlığını yapan, yardımseverliğiyle anılan, eşi Melahat Karaca ile dört evlat yetiştiren bir baba…
Mustafa, Alim, Meryem ve Hörü Karaca’nın babası…
Eski Kumluova’nın hatırlanan insanlarından biri…
Bugün onun bir fotoğrafı, muhtarlık kayıtları ve orijinal imzası elimizde.
Ama bütün bunlardan daha önemli olan, ardında bıraktığı insanlık hatırası.
Çünkü insanın hayatta nasıl anıldığı, geride bıraktığı en kıymetli değerlerden biridir.
Bir insanın ardından “İyi insandı, yardımseverdi, herkese elinden geldiğince yardımcı olurdu” denilebilmesi, ne büyük bir zenginliktir.
İşte Yusuf Karaca’nın hayatını anlatırken asıl hatırlatmak istediğimiz de budur.
Son Söz: Bir İmza Kaldı, Bir Fotoğraf Kaldı, Bir de Güzel Hatıralar…
Hey gidi Fethiye…
Hey gidi eski Kumluova…
Bir zamanlar köyünün muhtarı olan Yusuf Karaca…
19 Temmuz 1960 tarihinde Mustafa Kaynak’tan devraldığı muhtarlık görevi…
1963 yılında aldığı 141 oy…
30 Aralık 1963 tarihli belgede yer alan orijinal imzası…
Eşi Melahat Karaca…
Dört evladı Mustafa, Alim, Meryem ve Hörü Karaca…
Bir de yardımseverliğiyle geride bıraktığı güzel hatıralar…
Bugün Yusuf Karaca’nın hayatını anlatırken önümüzde üç kıymetli hatıra duruyor.
Bir fotoğraf…
Bir muhtarlık defteri…
Bir de kendi elinden çıkmış orijinal imzası…
O imzanın atıldığı günlerden bugüne çok şey değişti.
Ama iyilikle anılmanın kıymeti değişmedi.
Hayırseverliğin değeri değişmedi.
Bir babanın evlatlarına bıraktığı güzel hatıraların anlamı değişmedi.
Hey gidi Yusuf Karaca…
Bir zamanlar Kumluova’nın yollarında yürüyen, köyünün insanlarıyla aynı hayatı paylaşan, muhtarlık sorumluluğunu üstlenen güzel insan…
Yıllar sonra adını eski belgelerde görmek, fotoğrafına yeniden bakmak ve hikâyeni gelecek nesillere anlatmak ne kadar anlamlı…
İnsan bu dünyada ne kadar yaşarsa yaşasın, geride bıraktığı güzel hatıralar kadar hatırlanıyor.
Bir gün herkesin makamı, görevi, unvanı geçmişte kalıyor.
Ama iyilikle anılan bir isim, insanların gönlünde yaşamaya devam ediyor.
Unutulmasın Yusuf Karaca…
Unutulmasın Kumluova’nın güzel insanları…
Unutulmasın eski günler…
Hey gidi Fethiye… Hey gidi güzel insanlar…
Bir fotoğrafın ardındaki hayatı, bir imzanın ardındaki insanı ve bu toprakların unutulmaya yüz tutmuş hatıralarını geleceğe taşımaya devam ediyoruz.
HEY GİDİ FETHİYE – FETHİYE’NİN DİJİTAL HAFIZASI
